Raadhuishof 3
2902 HZ Capelle aan den IJssel
mail naar info@in-netwerk.nl

In oktober gaf ik 2 avonden een lezing voor het netwerk In Verwondering over weten van niet-weten. Het verhaal in twee artikelen
Boeiend om met een groep mensen door te praten over niet-weten. Spannend wordt het als de inleiding herkenning en ongemak oproept bij mensen. Kwetsbaar wordt het als ik daarvoor mijn eigen verhaal en ervaringen gebruik. Voor een deel is het herkenbaar voor mensen die mijn Substack volgen, want delen van eerdere Substacks komen terug, dan nu wel in een - niet afgerond- verhaal, want het leven gaat door.
Ik merk dat mijn manier van geloven verandert, maar ik kan of durf daar niet altijd vrijuit over te praten.
Misschien herken je dat.
Mijn geloof begint te schuiven. Zekerheden vallen weg. Tegelijk wil ik God niet loslaten. Ik verlang ernaar opnieuw te ontdekken wie God is, midden in alle onzekerheid.
Vroeger was geloven helder en zeker, nu, in dit verlies voelt het wezenlijk anders
Deze vragen en verhalen kom ik met enig regelmaat tegen in gesprekken langer of korter, vragen van mensen die ik ontmoet, maar ook in mijn eigen verhaal. Daar praat ik vaak niet heel open en uitgebreid over, dat houd ik graag in beperkte kring, en tegelijk is het goed dat wat breder te delen. Het zijn vragen en verhalen van een veranderende manier van geloven, van ontdekken dat we veel niet-weten. Wat weten we eigenlijk van niet-weten? En misschien nog belangrijker: Kunnen we leren leven met niet-weten? In mijn leven heb ik ontdekt wat een worsteling dat is en welke vrijheid dit geeft. Misschien herkennen je dit in je eigen verhaal of bij mensen om je heen.
De reflex van zekerheid
We leven in een tijd van transformatie. (Dat weten we nu wel, maar is wel essentieel). Veel verandert sneller dan we kunnen bijbenen. Globalisering, polarisatie, technologische ontwikkelingen en maatschappelijke verschuivingen raken ons allemaal. Wanneer alles beweegt, ons dreigt te overspoelen, ontstaat bijna automatisch de behoefte aan zekerheid. We willen weten wat klopt en wat niet klopt. We zoeken antwoorden. Duidelijkheid. Mensen die zeggen hoe het zit. Stellig leiderschap.
Dit zien we in de samenleving. Dit zien we in de politiek. En eerlijk gezegd ook in de kerk en in ons eigen leven.
Want als alles wankelt, is de verleiding groot om terug te keren naar de plek waar alles helder lijkt. Naar onze eigen bubbel. Naar onze eigen gelijkgestemden. Naar onze eigen waarheid. Maar juist daar ontstaat een risico. Dan wordt mijn waarheid langzamerhand dé waarheid. Dan wordt de waarheid van onze kerk, gemeenschap of bubbel langzamerhand DE waarheid. Dan sluiten grenzen. Dan verharden tegenstellingen. Dan raken we verder verwijderd van elkaar.
Wat als de vragen blijven?
Maar wat gebeurt er als we niet terug kunnen? Wat gebeurt er wanneer de vragen blijven? Wanneer er barsten ontstaan in je geloofsbeelden? In je godsbeeld? In je beeld van mensen? In je idee van hoe de wereld in elkaar zit?
Soms gebeurt dat door een ingrijpende gebeurtenis. Soms is het een onderstroom die jarenlang door je leven loopt. Je probeert vragen weg te drukken. Je worstelt ermee. Je worstelt hierover met God.
En dan ontstaan er barsten en scheuren, in je manier van geloven. Barsten waardoor nieuw licht naar binnen valt. Openingen om op nieuwe manieren te kijken?
Gezegend ben je - een korte interpretatie van de Bergrede uit Matteüs 5
je valt van je voetstuk (in ieder geval voor jezelf)
je laat je verdriet toe
je laat je oordeel los,
je erkent je honger en dorst.
Durf je je open te stellen voor niet-weten en te ontdekken welke wereld er voor je open gaat?
Mijn jas uit
Je openstellen voelt als een mooie beweging, maar met het loslaten van oude zekerheden raak je ook iets kwijt. Althans, zo heb ik dat ervaren. Ik wil jullie meenemen in mijn eigen verhaal. Ik schreef in 2018-2019:
Ik dacht terug aan dat moment dat ik besloot mijn jas uit te doen. Niet mijn lekkere winterjas, die te warm was vanwege de lente. Wel mijn jas die mij beschermde tegen van alles buiten mij. Mensen te dichtbij, lastige gesprekken, mooie en te spannende woorden… Een ontdekking: deze jas heb ik niet meer nodig, past me al lang niet meer, schermt me onnodig af van mensen. De jas herinnert aan veiligheid en geborgenheid van buiten terwijl ik van binnen veilig en geborgen ben. De jas is versleten, te zwaar, knelt. Jas uit! Vrijheid. Kom maar op!
Voor mij ging die jas ook over geloofszekerheden. Ik groeide op in een evangelische setting. Leerde het hele christelijke erf kennen en kon daar in bewegen. Studeerde theologie. Werkte voor de Unie van Baptistengemeenten in het ondersteunen van kerken. Ik wist (of dacht te weten) wat er van mij verwacht werd, over hoe ik mij gedroeg, wat ik wel of niet vertelde over mijn eigen geloofsleven. Mijn jas begon te knellen want mijn beeld van God veranderde. Door wat ik las en studeerde, door ontmoetingen met mensen uit andere culturen, door ervaringen in de wijk waarin ik woonde in Stadsklooster Arnhem.
Mijn beeld van God werd groter. Ruimer. Veelkleuriger. Liefdevoller.
Dat klinkt mooi. Maar tegelijk werd het ingewikkeld. Want wat doe je als je oude antwoorden niet meer passen? Als je je beschermende jas hebt uitgetrokken?
Mijn leven ging minder volgens het boekje, zoekender naar openingen en wegen, wetend dat het van mij niet afhangt en toch mijzelf volop inbrengen. Kwetsbaarder, opener. En toen werd het ook spannend, want ik werd niet altijd begrepen. En dat voelde eenzaam.
Misschien herken jij ook bij jezelf dat jouw beeld van God is veranderd in de loop van de jaren.
Vragen om in alle rust te overdenken.
meer in het volgende artikel: Stildernis
©️2024 IN Verwondering • Privacyverklaring