ArtikelTerugblik op de retraite "Mens worden"

Van Verwonding naar Verwondering

En God zei:
Laat ons 'Luftmenschen' maken
Die zwevend uitreiken naar de hemel
Maar het contact met de aarde niet kwijtraken

Bij God is het altijd JA: ga maar, doe maar
Met Zijn pijl en boog schiet Hij altijd raak
Maar door het Nee van ons mensen
Loopt het in het leven nogal eens spaak

Jezus aan het kruis
Was de mensheid aan het her-bronnen
Zijn Liefde en genade het laatste Woord
De onmenselijkheid die werd overwonnen

Homo novus, homo activa, homo ludens
Homo dei, homo sabbaticus, humanitas
Iedereen is een leven lang op zoek
Naar hoe hij of zij ooit bedoeld was

De groene, serene omgeving van de abdij
Orde, discipline en structuur
Vogels die tot laat zingen en je vroeg wekken
De biologische klok van de natuur

Ik ben door jou zei Martin Buber
Zonder de ander zul je jezelf niet vinden
Wat die ander heeft kan jou heler maken
Je weer laten verwonderen en opwinden

Samen bidden, vieren, eten
Samen praten, stil zijn en wandelen
Nabij zijn maar ook afstand en ruimte geven
Behandelen zoals je wilt dat ze jou behandelen

Mens wording als proces
Van ei naar rups, van pop tot vlinder
Je schuilt, wordt belaagd, valt, klimt weer op
Wordt steeds mooier, meer en nooit minder

Het leven als wandeling
Een eeuwigdurende pelgrimstocht
Vanuit je moeders borst als vertrekpunt
Naar de open armen van Vader wordt gezocht

Niet de vraag ben ik christen geworden
Maar werd ik de door God bedoelde mens
In je eigen en niet andermans schoenen lopen
Is uiteindelijk ieders diepste wens

Otto lieve, kunstzinnige vrije vogel
Ik heb aan je lippen gehangen
Jouw pretoogjes, kennis, zelfspot en humor
Doen eenieder toch naar vrede verlangen

Een kijkje in je eigen ziel en die van anderen
Prikkelend lieten we ons door jou uitdagen
Durven leven met vraag i.p.v uitroeptekens
Minder antwoorden en steeds meer vragen

Ik zal het niet gauw vergeten
Ons gesprek, je bemoediging en die lach
Het enige gebed dat ik op zak hoef te hebben
'God, dat ik steeds meer Danny worden mag'

De klokken luiden weer als vanouds
Als ik afscheid neem en van de abdij wegloop
'Kom bij mij die vermoeid en belast zijn'
Ik geef uw rust, vertrouwen en hoop